شب دوباره پیدا شد
دل به لرزه افتاد
روی ماه تو آمد
لحظه لحظه در یاد
چشم از تو بینایم بی تو مانده بیدار
یا شبم به سر آور یا برس به فریاد
قصه ها دارد به من هر تار موی تو
شوق دیدار تو دارد قصه گوی تو
ای طنین آوازم
ای صدای هر سازم
غربتم به پایان شد
آشنای آوازم
با تو به فردا میرسم
با تو هم آغوشم
غم هرچه بود از هر کجا گشته فراموشم
چشم روشنت آمد رنگ صبح فردا شد
قلب خسته ی عاشق غرق در تمنا شد
فصل تیرگی ها رفت موسم سحر آمد
لحظه های تنهایی بیگمان به سر آمد

تا  هميشه  پابه  پاي هم  باشيم               اما  اين  کوچه   به  آخر  نرسه 

نگو  تا  ابد  بايد  تنها باشم                          آرزو  ها ي  منو   ازم  نگير

من مي خوام  باتو باشم، با خود تو             عشق من،عشقمو دست کم نگير

اين همه شادابي يه روزي حروم ميشه     کوچه هم تموم نشه عمرمون تموم ميشه

تا ابد با من باش، همه ي هستي  من         هستي مو ازم نگير ، حرف رفتنو  نزن...

بگذار عاشق بمانم...  
  
اين لحظات زيباي عاشقي را از من نگير!  
  
بگذار عاشق بمانم ، اين قلب عاشق را از من نگير!  
  
دستهاي گرمت را از من جدا نکن ...  
  
بگذار دوستت داشته باشم مرا در به در اين دنياي بي محبت نکن!  
  
مي خواهم از عشق تو بميرم ...  
  
بگذار بميرم مرا پشيمان از اين عاشق شدن نکن!  
  
خيلي دوستت دارم ، اين کلام مقدس را باور کن ...  
  
از ته دل دوستت دارم ، اين دل عاشقم را تنهايي در اين گرداب زندگي رها نکن!  
  
مي خواهم در کنار تو باشم و با عشق تو زندگي کنم..  
  
دل من عاشق تو هست ، مرا دلتنگ لحظه ديدار نکن!  
  
دلم ميخواهد تنها براي من باشي و قلبت تنها براي من بتپد ...  
  
قلب من براي تو ، اين قلب بي طاقتم را زير پاهايت له نکن...  
  
اين لحظات زيباي عاشقي را از من نگير  
  
بگذار در عشق تو بسوزم ، آب سرد بر روي آتش عشقم نريز!  
  
مرا تنها نگذار و در سيلاب نااميدي رها نکن....  
  
به خدا خيلي دوستت دارم ، مرا پشيمان از اين عاشق شدن نکن!  
  
تا ابد با من بمان و مرا دوست داشته باش ، مثل آن سنگدلان با ما بي وفايي نکن!  
  
 مجنون اين ليلاي خسته و دلشکسته باش ، اين احساسات عاشقانه ام را پاره پاره نکن!

چون تو جانان منی جان بی تو خرّم کی شود؟

چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود؟

گر جمال جان فزای خویش بنمایی به ما

جان ما گر در فزاید حسن تو کم کی شود؟

دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده ای؟

این چنین طرّاریت با من مسلّم کی شود؟

چون مرا دل خستگی از آرزوی روی توست

این چنین دل خستگی زایل به مرهم کی شود؟

غم از آن دارم که بی تو همچو حلقه بر درم

تا تو از در در نیایی از دلم غم کی شود؟

خلوتی می بایدم با تو زهی کار کمان

ذره ای هم خلوت خورشید عالم کی شود؟

من برگشتم .  با دستانی پر از شعر ها و عکسهای عاشقانه . ببخشید منتظرتون گذاشتم

شرمنده

منتظر

پستام

باشین

بچه ها ببخشيد كه نميتونم كه آپ كنم آخه نزديك خرداد هستش و ديگه منم...

من تا آخر خرداد آپ نميكنم

منتظرم باشين

باباي

گاهی وقتها آنقدر سکوت میکنیم که حتی بلندترین صدا هم سکوت ما را نمیشکند

سکوت مرا ویران میکند اما اگر سکوت نکنم ویرانتر میشم

سکوت به من آرامش میبخشد اما نه آرامش واقعی بلکه یک آرامش مجازی

گاهی وقتها در عمق دلتنگی آنقدر سکوت می کنیم که میمیریم

و گاهی وقتها

در اوج بلندترین فریاد سکوتمان صدایی ندارد .

ای کاش همه یک لحظه سکوت میکردیم آنگاه صدای ناله های بعضی ها را میتوانستیم بشنویم

به یاد من سکوت کن و من به یاد تو گریه خواهم کرد

به یاد من گریه کن و من به یاد تو خواهم مرد

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم

و چه سخت است

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است

مثل تنها مردن!

ز بوی موی تو هر لحظه می رسد نفسی
امید وصل تو می سازد از دلم قفسی

حصار خالی از احساس سخت تنهایی
حصار پر زنگاهت ، تهی از عشق کسی

نظاره ام کن و بنگر که سخت دلگیرم
اگر چه پیش نگاه تو ام چو خار و خسی

ز درد دوری تو ، از تهی پُرم اما
برای دیدن تو ، بگذرم ز هر هوسی

مرا زهوش بَرَد باز ، ناز و غمزه ی تو
خدا کند که دمی بر گدازه ام برسی

امان گریه به چشمان پر خروشم ده
که بغض دارم از این سوز بی کرانه بسی

بس سعی نمودیم که بینیم رخ دوست
جانها به لب آمد رخ دلدار ندیدیم

رخسار تو در پرده نهان است ، عیان است
بر هرچه نظر کردیم رخسار تو دیدیم

ای حجت حق پرده ز رخسار بر افکن
کز هجر تو ما پیرهن صبر دریدیم

ای دست خدا دست برآور که ز دشمن
بس ظلم بدیدیم و بسی طعنه شنیدیم

شمشیر کجت راست کند قامت دین را
هم قامت ما را که ز هجر تو خمیدیم

شاها ز فقیران درت روی مگردان
بر درگهت افتاده بصد گونه امیدیم...

وآن گاه خودرا کلمه ای می یابی که معنایت منم

ومرا صدفی که مرواریدم تویی

وخود را اندامی که روحت منم

ومرا سینه ای که دلم تویی

وخود را معبدی که راهبه اش منم

ومرا طلبی که عشقش تویی

وخود را شبی که مهتابش منم

ومرا قندی که شیرینی اش تویی

وخود را طفلی که پدرش منم

ومرا شمعی که پروانه اش تویی

وخود را انتظاری که موعودش منم

ومرا التهابی که آغوشش تویی

وخود را هراسی که پناهش منم

ومرا تنهایی که انیسش تویی

وناگهان

سرت را تکان می دهی ومی گویی:

نه ، هیچ کدام.

هیچ کدام این ها نیست، چیز دیگری است

یک حادثه ی دیگری وخلقت دیگری

وداستان دیگری است

وخدا آن را تازه آفریده است.

من همونم که هميشه غم و غصم بي شماره

بغض هایم را به ابرها می دهم و قلبم را از نام تو پر می کنم نــام تو بر لب ها زیبـــاترین آغاز است سوگند به چشمانت که به نامت می نازم آن لحظات گنگی را که در کوچه های خاطرات به دنبال خود می گردم از پس کوچه های انتظار نیاز ماندنت را فریاد می زنم می دانم خواهی آمد راستی شب است و من افسرده هستم تاریک است ردپایم در جاده و سایه ای خسته پا به پای من می آیدبرای هم غزل شدن تاریکی غمی افزود بر غم هایم امشب تنها شبی است که سحر به دنبال ندارد وشبی غمناک است خموش و مبهوت بر جایی می ماند و کو قطره های اشک که با آن آتش دل این شب تاریک را خاموش کنم به کنار پنجره می نشینم می دانم خواهی آمد بازهم کوچه را می نگرم ردپا و کوچه و سایه و چشمی که چون دل بارانی اشک می ریزد و آکواریوم را پر می کند چرا که هیچ کس غیر از نگاه آسمانی تو اثرم را نمی یابد؟

چشمانم را در هم مي گزارم و لحظه اي بي تو بودن را تصور مي كنم، نه نمي توانم. حتي تصورش برايم ناشدني است. پس چه كنم؟ من كه اينقدر وابستگي وجودم را در چشمان تو، دستان تو، لبخند تو و تمام وجود تو نهفته مي يابم، چه كنم؟
چگونه است لحظه اي كه من باشم ولي تو نباشي؟ بي ترديد من هم نخواهم بود! شايد آن لحظه كه با لبخند نگاهت مرا به باغ عشق دعوت كردي و با رقص چشمانت مرا به تك سلولي جنون كشاندي، تنها نويد دهنده ي موجوديت زندگي بوده اي و بس! ولي من، من سرتاپا تقصير اين گيتي نقره فام، اين را حس نكردم. من شب ها و روزها به خيالي سر مي كنم كه با نسترن هواي تو نقاشي شده است و لحظه ها را لبريز از آيت تو مي يابم، پس چگونه بي تو توان زيست خواهم داشت؟ برگ هاي دفترم را ورق مي زنم، جايي است كه مملوء از عشق نباشد؟ هيچ! نه؛ بي تو نمي توانم! بي تو تاب تحمل حتي اين ديوارك هاي خيس خورده ي اتاقم را هم ندارم. پس چه كنم؟ جوانه اي در وجودم مي پرورانم كه هر روز بزرگ و بزرگتر مي شود و سر انجام روزي مي رسد كه شكوفه دهد ولي اين شكوفه ها را به كه تقديم كنم؟ زماني كه به وجود بي عشق مي نگرم تنها پوسته ي مرده ي زيستي را مي بينم كه طراوتي در آن ندميده است. پس تو هديه ي ملكوتي الهي هستي كه در وجودم ريشه دوانده اي و وجودم را مملوء از احساس نموده اي.

دلم مي خواهد بگريد؛

دلم مي خواهد حرف بزند؛

مي خواهد بنويسد؛

مي خواهد بگويد؛

مي خواهد فرياد بزند؛

فريادي از عمق جان؛

دل من مي خواهد، نباشد؛

دل من، خبري ندارد؛

رسم بدعهدي از زمانه ديده است همواره؛

ديگر نمي شناسد كساني را كه در كنارش مي بيند؛

دل من با همه غريبه گشته است؛

دل من، ديگر همه را غريبه مي بيند؛

نه خبري؛

نه درودي؛

نه بدرودي؛

ديگر هيچ نمي بيند دل من؛

دل من گرفته؛

مي خواهد بگريد؛

اما مجال گريستن نيز ندارد؛

ديگر انتظار خبري را هم نمي كشد؛

به بي خبري هم عادت كرده است؛

به نداشتن؛

به نفهميدن؛

به نبودن ها، عادت كرده است؛

چه غريب است دل من؛

چه تنها است؛

چه بيهوده در بين آدميان، روزگار را سپري مي كند؛

دل من گرفته؛

دل من؛

دل تنهاي من؛

خسته است و رنجور؛

دلم گرفته...گرفته از همه چيز و همه كس.

این چه عشقی است که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گریزی ز من و در طلبت

باز هم کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کرده ی من

عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبم و با هر طپشی

قصه ی عشق تو را می گوید

تموم قصه های من رنگ تورو گرفتند

می روم خسته و افسرده و زار                      سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما                         دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور                    شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق                   زین همه خواهش بی جاه و تباه

می برم،  تا ز تو دورش سازم                        ز تو ، ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم                         تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد،می رقصداشک                         آه ، بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه                        شاید آن به که بپرهیزم من

به خدا غنچه ی شادی بودم                         دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم ، صد افسوس                       که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست                          می روم خنده به لب ، خونین دل

می روم از دل من دست بردار                      ای امید عبث بی حاصل

 حسِ غريبي است دوست داشتن

 وعجيب تر از آن است دوست داشته شدن...

 وقتي مي‌دانيم کسي با جان و دل دوستمان دارد ...

 ونفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ريشه دوانده ؛

 به بازيش مي‌گيريم هر چه او عاشق‌تر ، ما سرخوش‌تر،

هر چه او دل نازک‌تر ، ما بي رحم ‌تر . تقصير از ما نيست ؛

 تماميِ قصه هايِ عاشقانه، اينگونه به گوشمان خوانده شده‌اند.......

هیچ وقت به فکر خود نباشیم . فقط نگیم من.....

کسی که دوستمان دارد قدرش را بدانیم که وقت خیلی کم هست....

التماس میکنم

می خونم که تو بدونی

می مونم تا تو بمونی

میمرم بی تو میبازم

دل من آروم نداره

آخه اون بهونه داره

آره دستاتو کم داره گل نازم...

زندگی بی تو درده

جدایی از تو سخته

نگو...برو....

یه لحظه به فکر من باش

یه لحظه عاشقم باش

نگو...برو...

نگو تو فکر تو نباشم

نگو برم ازت جدا شم

نگو...نگو نمیشه

نگو خاموش کنم عشقتو

فراموش کنم اسمتو

نگو برو...نگو برو واسه همیشه

ببخشید خیلی خیلی عزر میخوام. میدونیین یه کم کار واجب واجب داشتم که واسه همین دیر کردم. از همه دوستانی که برام پیام یا همون نظر گزاشتن خیلی ممنون و متشکرم که من رو فراموش نکردن . خلاصه خیلی شرمندم....

سال نو مبارک

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر اللیل و النهار

با سلام به دوستان عزیز و ارجمند.دوستان من که همه شما در گوشه ای در دل من جا دارید امیدوارم هر کجا که هستید پیش عشق خود باشید.از این قدر شد حالا دیگر نوبت شما هست که با نظراتون دل من رو شاد کنید.سال خوشی رو برای همه شما آرزومندیم...

در ضمن تا ۱۶ فروردین من نیستم

ببخشید دیر کردم